“Ktoś tu kręci. Przygoda naukowo-detektywistyczna" - Adam Mirek

 “Ktoś tu kręci. Przygoda naukowo-detektywistyczna", której autorem jest Adam Mirek, to książka serwująca nam wciągające śledztwo, stosując patent na maksymalizującą ciekawość edukację. Czytelnik jest w niej pełnoprawnym partnerem, kompanem w dochodzeniu, towarzysząc Florkowi i Ludce w rozwiązywaniu sprawy zaginięcia Coco Rico.   

Zabawna i pouczająca intryga oscyluje jak elektron wokół opisów, rysunków poglądowych, zagadek i łamigłówek pozwalających zrozumieć, jak funkcjonuje otaczający nas świat. Podstawowe pojęcia z zakresu fizyki, biologii i chemii podane są na tacy pełnej humoru i zaskakujących zwrotów akcji, co stwarza umiejętnie czystą satysfakcję i radość z odkrywania mechanizmów natury.  

Wiadomości, jakie można wynieść z lektury, są niezwykle zróżnicowane. Od składu atmosfery planet Układu Słonecznego, substancji aktywnych kosmetyków, budowy skóry, osobliwych roślin i ich interakcji z innymi organizmami przechodzimy do właściwości różnych materiałów, opisów pierwiastków, zastosowania światła UV, przeglądu dodatków do żywności, spotkań ze słynnymi noblistami w kategorii nauk ścisłych. Jako dorosły odbiorca tejże książki powracam do stwierdzenia, iż człowiek uczy się przez całe życie. I w tym właśnie przypadku bowiem zostałam zaskoczona przez autora nowinkami, dzięki czemu moje horyzonty poznawcze znacząco się poszerzyły. Uważam, że wśród czytelników stykających się z omawianą przygodą naukowo- detektywistyczną (dla małych i dużych) nie tylko ja na dłużej zatrzymałam się przy pigmentach termochromowych, spidroinach, sukralozie, rektyfikacji. Prawdopodobnie nie tylko w mojej głowie zaszedł istotny proces korekty informacji, np. przy analizie strony 206 zawierającej słuszną uwagę o cukrze wanilinowym często upraszczanym do waniliowego. Z nazw łacińskich zapadają w pamięć Selenicereus grandiflorus i i Xanthopan praedicta, ponieważ z nimi związane są nadzwyczaj interesujące wzmianki.  

“Ktoś tu kręci. Przygoda naukowo-detektywistyczna" to książka, która zbudzi gen eksploratora u nawet najbardziej opornej na czytanie osoby. Wskazuje, że nauka to fascynujący detektywistyczny proces, który nigdy się nie kończy. Adam Mirek stworzył powieść, do której chętnie się wraca. Fabułę przeplatają opisy eksperymentów składające się na interaktywne mikro-laboratorium, które bez ograniczeń urządzić można w domu (oczywiście pod kontrolą rodzicielską). Procedury wykonania poszczególnych doświadczeń są niezwykle jasno wytłumaczone, dlatego postępowanie wedle nich na pewno przyniesie pożądane rezultaty.  

Tekst charakteryzuje się wysoką gęstością ilustracji, co rzutuje na jego atrakcyjność wizualną. Hasła warte zapamiętania są wyróżnione odmiennym stylem i wielkością czcionki. Mnóstwo szczegółowych grafik nie tylko koresponduje ze słowem pisanym, ale i obrazuje omawiane zagadnienia niczym przejrzysty nośnik informacji (w celu ułatwienia przyswojenia sobie ich). Gimnastykę dla mózgu dopełniają liczne łamigłówki, przykładowo szyfry, rebusy, zadania liczbowe i na spostrzegawczość.   

W kontekście edukacyjnym książka ta jawi się jako stymulant poznawczy warty wykorzystania w środowisku szkolnym. To niewątpliwie gotowe narzędzie neurodydaktyczne, które z finezją uwalnia uczniów z klatki pasywnej percepcji, zastępując pamięciową rutynę żywym, empirycznym procesem odkrywania. Dla każdego nauczyciela, wykładowcy, pedagoga, który pragnie przekształcić klasę w ostoję zachwytu i entuzjazmu badawczego, “Ktoś tu kręci. Przygoda naukowo-detektywistyczna" to nieoceniony sprzymierzeniec. 

Wyjaśnieniem mnogości atutów niniejszej pozycji jest to, iż Adam Mirek to wszechstronny naukowiec, doktor inżynierii biomedycznej (doktorat obronił na Politechnice Warszawskiej, a badania prowadził m.in. w Polskiej Akademii Nauk), a ponadto ekspert w obszarze popularyzowania nauki w Polsce i nie tylko. Z powodzeniem udowadnia, że ciekawość to naturalny i skuteczny napęd dla naszego mózgu wymagającego stałych wyzwań. 

Recenzja ukazała się także na stronie:

Ktoś Tu Kręci Przygoda Naukowo Detektywistyczna - sztukater.pl

 

"BUM! Wszystko, co musisz wiedzieć o chemii, żeby przetrwać kolejny dzień" - Wojciech Orliński

Gdyby chemia, jaką musiałam przetrwać w szkole podstawowej i liceum, była tak przejrzyście i obrazowo przedstawiana jak przez Wojciecha Orlińskiego, czułabym do niej po prostu chemię, a nie animozję. Istnieje wielka różnica między znajomością pojęcia a jego rozumieniem. Moja ścieżka edukacji w lesie wiadomości z chemii usłana była mnogimi przeszkodami w postaci fraz: "Trzeba nauczyć się tego na pamięć", "Jak będziecie starsi, to zrozumiecie." Owszem, lat mi przybywało, a pojmowanie chemii w dal uciekało. Książka "BUM! Wszystko, co musisz wiedzieć o chemii, żeby przetrwać kolejny dzień" opiera się w dużej mierze na treściach zawartych w akcie normatywnym- podstawie programowej, poszerzonych jednakże o zaskakujące, zajmujące ciekawostki, które akcelerują proces czytania i zwiększają chłonność umysłu. Autor, doktor chemii, doświadczenie w zawodzie swobodnie przekłada na kontent. Stosując osobliwe porównania, autorskie alegorie, język emblematyczny, kolekcję własnych desygnatów, skutecznie oddziałuje na wyobraźnię czytelnika mogącego dzięki temu wychwycić sens, mechanizmy, reguły, wzory, prawa dotyczące tego, co niepostrzegane zmysłami bez użycia aparatury i zaawansowanych urządzeń. Ozdobnikowym atutem wywołującym entuzjazm wobec procesu dydaktycznego są liczne wtrącenia zabawnych historii, humorystycznych, ironicznych stwierdzeń i konstatacji. Sprawiają one, że nawet dla humanisty to relaksująca, przyjemna lektura, która przy okazji daje sposobność do wyekstrahowania wiedzy. 

Każdy dział niniejszej pozycji popularnonaukowej to aglomerat przystępnej, wyrazistej, alegorycznej, symbolicznej narracji o wysokim stężeniu wiedzy, żartobliwych obrazków oraz pomocniczych grafik korespondujących z omawianymi zagadnieniami. W rozdziale pierwszym zaglądamy do wnętrza atomu, zapoznając się ogólnikowo z jego budową i historią odkryć cząstek elementarnych. Następnie, mając już pewien kwant informacji, przeskakujemy na wyższy stan energetyczny w gotowości do zapoznania się z dowodami osobistymi pierwiastków. W określaniu ich tożsamości naukowiec posłużył się niestandardowo dobranymi informacjami. Rozdział 2 sowicie obdarza czytelnika ciekawostkami pomijanymi w szkole. W kolejnym znów możemy zweryfikować, czy między znajomością definicji a faktycznym rozumieniem pojęć istnieje spora odległość jak między pasmem przewodnictwa a pasmem walencyjnym w izolatorach. Chemii organicznej poświęcony jest rozdział 4, który aktywuje synestezję- zdolność do odczuwania wrażeń zapachowych i smakowych pod wpływem czytanego tekstu. Największe wyzwanie dla umysłu lokuje się w rozdziale 5.  Mianować go można “atomowymi eksploracjami w wersji light.” Omawia elementarne przemiany jądrowe, ale i nadmienia spekulacje dotyczące kierunku przyszłych badań i rozwoju technologii jądrowej zgodnie z moralnością oraz poczuciem odpowiedzialności za środowisko.  

Aura wokół książki roztacza się pozytywna jak pozyt(r)on, toteż bez zawodu wspomnę o kilku edytorskich niedopatrzeniach bądź literówkach. Na stronach 176 oraz 232 podejrzewam merytoryczne błędy mogące wprawić w stan konsternacji czujnego odbiorcę. Glikogen został przygarnięty pod strzechę białek- zamiast sacharydów, z kolei na drugiej przytoczonej stronicy za orbitalem d wplątał się orbital g- zamiast f. W linijce14 na stronie 53 wyraz “żaden” według nauki zwanej fleksją powinien przybrać formę “żadne”, a na stronie 62 niektóre cyfry w konfiguracjach elektronowych pierwiastków nieprawidłowo wzniosły się na pułap indeksu górnego.  

“BUM! Wszystko, co musisz wiedzieć o chemii, żeby przeżyć kolejny dzień” emituje promieniowanie wywołujące wybuch zafascynowania otaczającym światem, nie tylko obszarami chemii. Uzmysławia, że dążenie do wiedzy jest bezkresną przyjemnością, a każda odpowiedź na pytanie generuje nowe pytanie.

"Chemia kwantowa" - Włodzimierz Kołos

Próbując uszeregować piętra nauk, poczynając od dziedziny najbardziej fundamentalnej, pozwalającej zrozumieć wyższe szczeble zjawisk zachodzących w przyrodzie, ustawiłabym je w takiej samej kolejności, jaką przedstawia poniższa grafika:

Koniecznością jest posiadanie rozeznania w fizyce, by obejmować rozumem to, co dzieje się na poziomie chemii i biologii. Analogicznie należy zdawać sobie sprawę, że widzialny świat makroskopowy i mikroskopowy (z udziałem przyrządów) opiera się na kwantowych procesach. Fizyka oraz chemia kwantowa to dziedziny, które zawsze - ilekroć spotkam się z literaturą im poświęconą -  budzą we mnie naukowe przejęcie i fascynację. Niezmiernie imponują mi naukowcy, którzy się nimi zajmują.

Polskim ekspertem od kwantów był Włodzimierz Kołos - profesor, fizyk i chemik w jednym; współtworzył współczesną chemię kwantową. Był autorem pionierskich prac w dziedzinie dokładnych obliczeń struktury elektronowej małych cząsteczek.

Natknęłam się na jedną z jego książek pt. "Chemia kwantowa", gdy poszukiwałam informacji do napisania pracy magisterskiej. Przekonała mnie porządkiem oraz pełnym jasności przekazem trudnej wiedzy.

Podręcznik stanowi bogactwo niezbędnych wiadomości. Moje postrzeganie świata dopełniły informacje o postulatach mechaniki kwantowej, konfiguracjach atomowych, orbitalach, spinach, oddziaływaniach międzycząsteczkowych, cząsteczkach o sprzężonych wiązaniach podwójnych. Poruszane zagadnienia układały się w logiczny ciąg- należało zachować kolejność czytania rozdziałów, gdyż wiedza z nich wyniesiona dawała możliwość zrozumienia dalszych.

"Chemię kwantową" profesora Kołosa zapamiętałam jako kwantową podróż po nieznanym lądzie, w której stałam się badaczem. Naukowe tło wypełniał nienaganny język kreujący w przystępny sposób kwantową rzeczywistość.

Książkę polecam nie tylko studentom, ale wszystkim, którzy chłoną z entuzjazmem ciekawostki i wiedzę. Jest to zbiór bardzo dobrze opracowanych tematów z zakresu chemii kwantowej, wsparty prostymi do interpretacji rysunkami, wzorami, obliczeniami. Stwarza sposobność do rozwijania wiedzy w tym kierunku.